اینجا نجف است.نورانی ترین قطعه زمین.بعضی معتقدند اصل کتابت واژه آن، نی جف است، یعنی سرزمین مرتفع وبلندی که نی فراوان در آن می روید.

اینجا نجف است.درآن مردی آرمیده که بنا به روایت امام صادق علیه السلام، هرروزهفتاد هزارملک ازملائکه ای که هر روز خدا خلق می کند به زمین نازل می شوند و بعد از طواف بیت المعموردرآسمان چهارم به زمین آمده و طواف خانه کعبه کرده و بعد از زیارت قبرنورانی پیامبراکرم به زیارت قبروصی برحق او علی در نجف می روند و بر او سلام می نمایند و پس ازآن به کربلا مشرف شده برحسین سلام می کنند و در پایان زیارتشان به آسمان برمی گردند و تا قیامت دیگرچنین توفیقی نصیب آنان نمی شود.

نکته جالب درانتهای این روایت این است که امام صادق می فرماید هر روز این اتفاق برای هفتاد هزارفرشته که تازه خلق شده اند،می افتد .

امام صادق می فرماید: هرکس از روی معرفت به منزلت امیرالمومنین و بدون اجبار یا تکبر به زیارت وی مشرف شود حق تعالی به او ثواب و اجر یک صد هزار شهید عنایت می کند و گناهان گذشته و آینده او بخشیده می شود!

نکته جالب در این روایت اشاره به بخشش گناهان آینده زائرامیراست.

پیداست این موهبت الهی مبنی بربخشش گناهان آینده زائر امیر،هرگزدلیل تجری و جرئت وی بر گناه نیست و بحث مستقلی را می طلبد که در این سفرنامه مجال پرداختن به آن نیست.

امام صادق می فرماید در پشت کوفه قبری است که هیچ مریض درد مندی به آن پناه نمی برد مگر آنکه حق تعالی او را شفا عنایت می کند.

اینجا نجف است دراینجا مردی آرمیده که تا زمان امام صادق قبرش از نظرها تقریبا مخفی مانده است چرا؟چون احتمال نبش قبر وی توسط خوارج و دشمنان اومی رفته است.

درمنابع تاریخی چنین آمده است که از زمان شهادت امام تا زمان امام صادق علیه السلام شیعیان مخفیانه به زیارت قبر امیر مشرف می شده اند و شیعیان ساکن در حوالی نجف که از قبیله های مختلف از جمله قبیله معروف بنی اسد بوده اند بسیار در پرده محل قبر را به فرزندان خود معرفی می کرده اند.

اینجا درنجف، مردی آرمیده که تمامی فضیلتها را یکجا در خود دارد.

این فضیلتها را به او داده اند.بسیاری ازمنزلتهای حضرت، موهبتی از سوی حق تعالی است.

یکی اش همین افتخار تولد وی درخانه کعبه معظمه است، که هرچند برای علی که گوهر یکدانه هستی پس از پیامبراست افتخار خاصی نیست وکعبه باید بر چنین اتفاقی بر خود ببالد اما درعین حال نمی شود ازاین منزلت به سادگی گذشت.

این افتخارنصیب هیچ یک از پیامبران و اولیای الهی، حتی رسول گرامی اسلام، که صلوات و رحمت همیشه خدا براو و آل پاکیزه او باد، نشده است.

افتخار دیگرداشتن همسری همچون فاطمه زهراست که درعالم خلقت ازابتدا تا انتها نسخه دوم ندارد و حتی رسول خدا، با اینکه زنی پاکدامن همچون خدیجه دارد که مادر زهرای اوست،دراین منزلت با علی برابری ندارد و همانگونه که خود به امیرفرمود، حتی او را دراین افتخار با علی شراکت نداده اند.

افتخار دیگر داشتن دو فرزند همچون حسن و حسین است که آقا و سرور جوانان اهل بهشتند واگر بپذیریم که در بهشت پدیده ای بنام پیری وجود ندارد وپیرانی که به بهشت وارد می گردند جوان می شوند ،یعنی که آقا و سرورهمه اهل بهشت اند!

و من معتقدم منزلت دیگرعلی داشتن فرزندانی مثل زنیب و عباس است. زینبی که زهرای ثانی است.

سالها پیش در غزلی برای حضرت چنین نوشته ام :

ای وجود تو سراپا فاطمه     مو  نمی زد بودنت، با فاطمه

و عباسی که آیینه تمام نمای حیدراست.

وقتی به زیارت امیر مشرف می شوی باید بدانی که در این ضریح قبری است که سه و یا احتمالا چهار قبر را در خود جا دا ده است. لذا باید برای هر چهار قبر زیارت نامه خوانده شود.

شاید بیشترکسانی که ازعوام، بدون مطالعه به زیارت امیر مشرف می شوند .چندان اهل مفاتیح وکتابهای دعا نیستند،به هنگام زیارت، حتی با وجود تذکر روحانیون کاروانها چندان متوجه این معنا نباشند و اکثرا فقط علی را زیارت می کنند و حاجاتشان را از او می خوانند و بس.

درقبری که علی درآن خوابیده ،قبردو پیامبر بزرگ خدا یعنی حضرت آدم علیه السلام وحضرت نوح علیه السلام قرار دارد.در زیارت امیرهم چنین آمده است: السلام علیک وعلی ضجیعیک آدم و نوح

سلام بر تو و بر دو نفری که درکنار تو در خاک آرمیده اند و پهلو برخاک نهاده اند :آدم و نوح

در اینکه چرا علی در جوار آدم و نوح دفن شده است هم حرفهای زیادی برای گفتن وجود دارد.

و قبر چهارم قبری است کوچک، در بالای سرحضرت امیرکه بنا به روایتی ازامام صادق علیه السلام، پس از آنکه یزید به اهل بیت امام اجازه بازگشت به مدینه را داد آن هم به این دلیل که هرروز که از اقامت آنان در شام می گذشت برگی دیگر بر کارنامه سیاه رسوایی او، که شب در برابر تیرگی آن کم می آورد، افزوده می شد، چون شامیان متوجه ابعاد جنایت او درقتل فرزند پیامبر و یاران و جوانان وی، وبه اسارت کشاندن اهل بیتش می شدند، امام سجاد سرمطهرامام حسین علیه السلام را از یزید درخواست کرد و یزید آن را به امام برگرداند وامام آن را در بازگشت به کربلا در نجف در کنار قبر امیر به خاک سپرد و بنا بر این روایت سر در کربلا به بدن ملحق نشده است.

هرچند درمنابع تاریخی به آمدن اهل بیت امام و ازجمله امام سجاد به نجف در بازگشت از شام اشاره ای نشده ،اما بنا به روایت امام صادق که سند آن در مفاتیح ذکر شده ،می توان احتمال داد در مسیر شام به مدینه به نجف آمده باشند.

در اعمال مسجد کوفه نیز، دراعمال ستون سوم محرابی است که امام سجاد درآنجا نمازخوانده و مستحب است دو رکعت نماز در این مقام خوانده شود.

همچنانکه می شود گفت ،امام حسین در سفری که از مدینه به کوفه داشته اند نمی توانسته اند به زیارت قبرپدرشان بی اعتنا باشند اما به این مساله نیز درمنابع تاریخی اشاره ای نشده است.

امام خمینی در طی 14 سال اقامتش در نجف که تقریبا بدون استثناء هر شب سه ساعت پس از مغرب به زیارت حضرت امیرمشرف می شد و هر بار زیارات امین الله و جامعه را بصورت نشسته و در پشت سر حضرت می  خواند و حرم را تر ک می کرد بنا بر این احتمال که هنگامی که بر می خاست و ضریح را می بوسید هرگزبه قسمت بالا سر حضرت قدم نمی گذاشت تا مبادا قدم بر قبری نهاده باشد که موضع سر امام حسین باشد.

دراینکه محل دفن سرامام حسین علیه السلام درچند جا محتمل است ،ازجمله در دمشق ومصرکه دراین دومحل زیارتگاه و مسجدی بنام راس الحسین وجود دارد و نیز در نجف وکربلا ،هم رمز و رازهایی نهفته است درست مانند مدفن مادرمظلومه اش حضرت زهرا که در روضه، بقیع،و در خانه آن حضرت گمان قبرمخفی اش می رود.

گفته شده است دراین زمینه بهتراست نظرقطعی داده نشود تا این دو بزرگوار درچند جا زیارت شوند و مردم از فیض زیارت قبرمطهرشان بهره معنوی لازم را کسب نمایند.